Op kousenvoeten door de ziel

Op kousenvoeten door de ziel – het leven van een psycholoog anno 2020

Wat een bizarre week was dit. Voor iedereen. Niet alleen in Nederland, maar ook in de rest van de wereld. En dus automatisch ook voor mij.

Afgelopen maandag had ik geen wekker gezet. Door de maatregelen van de zondag ervoor, was ik opeens ontslagen van reistijd. (En daarmee ook van structuur, maar dat wist ik toen nog niet). Ik lag wat langer in bed en vroeg me af wat ik aan zou trekken. De mensen die mij kennen, weten dat ik hier normaliter weinig tijd mee kwijt ben. Als het weer het enigszins toelaat: korte broek. Anders: spijkerbroek. Na mijn afstuderen besloot ik dat ik er als psycholoog enigszins representatief bij wilde lopen. Sindsdien kleed ik mij wat netter op werkdagen. Maar niet vandaag. Want wat trek je aan als alle geplande afspraken opeens (beeld)belafspraken worden? Ik dacht er eens over na en kon er de lol wel van in zien. Een ‘nette’ trui, met daaronder een oude trainingsbroek. Een webcam brengt toch maar een beperkt stuk lijf in beeld. Ik stapte uit bed en bracht het in de praktijk.

Zo kon het gebeuren dat ik in de logeerkamer belandde met een laptop, een kop koffie en mijn grote trainingsbroek. Hoe leuk het idee ook was, het paste niet. Te relaxed. Want ook al kan de ander alleen mijn trui zien, het blijven toch serieuze gesprekken. Andere broek aan. En extra sokken. Want erg warm wordt het niet op de logeerkamer, kwam ik achter. Opeens schiet me een gesprek van jaren geleden te binnen, met een vriendin, toen we nog studeerden. Ook mijn vrienden merkten destijds natuurlijk de metamorfose op van de korte broek met slippers naar de pantalon met hakken. We grapten dat de titel van mijn memories, ooit eens uit te brengen, ‘Op hoge hakken door de ziel’ moest worden. Het contrast met de huidige situatie kon niet groter zijn… Mijn hakken zijn ver te zoeken, momenteel ga ik op kousenvoeten door de ziel.

Het ‘halve’ gevoel blijft de hele week hangen. Ik zie de mensen half, zij zien mij half, maar we werken dubbel zo hard. In eerste instantie om op allerlei aanbieders van beeldbellen contact te krijgen, beiden in een rustige ruimte te komen waar we met elkaar kunnen spreken en tussen wegvallende verbindingen door, over serieuze onderwerpen uit te wisselen. Het maakt dat ik in deze week bij heel wat mensen ‘thuis’ ben geweest en een inkijkje heb gekregen in hoe er met de huidige situatie wordt omgegaan. Mensen, die natuurlijk niet voor niets gesprekken met mij voeren, hebben het vaak al lastig genoeg en worden nu nog meer uitgedaagd om veerkrachtig te zijn. Hartverwarmend vind ik de manieren die ze zo creatief zoeken om contact met anderen te behouden en ondanks hun eigen problemen ook nog voor anderen te zorgen. Naast de zorgen die mensen met mij delen, hoor ik ook onverwacht vaak een soort opluchting, een verlangen naar rust wat opeens werkelijkheid wordt. Even pauze van het hectische leven en terug naar de basis. Zorgen voor jezelf, je naasten. Spelletjes doen met het gezin, voetballen op straat. In deze tijden wordt opeens weer glashelder wat belangrijk is.

Mijn collega’s en ik hebben de hordes van het beeldbellen vliegensvlug overwonnen. De eerste dagen ploften we massaal uitgeput, maar voldaan, op de bank. Blij dat we ons werk, minder vitaal dan dat van de helden in de ziekenhuis- en ouderenzorg, de supermarkten etc., voort kunnen zetten en trots dat ook wij ons veerkrachtig op konden stellen in de huidige situatie. De komende tijd blijven wij ons, ieder vanuit ons eigen huis, onverminderd inzetten voor het psychisch welzijn van onze cliënten. Op sokken.

Froukje Jackson, GZ-psycholoog