Column Leeuwarder Courant: met een Blij Brein op de catwalk

Deze column van Irma van Steijn werd gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 18 januari 2020.

Op de catwalk

Wanneer ik lezingen geef voel ik vooraf altijd een beetje spanning. Die spanning is helpend, ik voel het in mijn buik en het geeft precies de focus die nodig is. Maar dit keer leek het vlak van te voren toch echt mis te gaan. Samen met collega Jeroen Stek zouden we op de Nieuwjaarsreceptie van Noord Nederland een duo-presentatie geven in de grote Donarhal van Martiniplaza. Het thema was Een gezonde basis met als ingrediënten Voeding, het Brein en Bewegen. We hadden samen leuke dingen voorbereid over een Blij Brein. Voor het eerst van mijn leven zou ik op een heuse catwalk presenteren, met zowel links als rechts 400 mensen die in mijn beleving een echte show verwachten. Voor en na ons zouden er sprekers zijn van hoge kwaliteit, felle lampen in het gezicht, opzwepende muziek, belangrijke koppen op de eerste rij en zelfs vuurwerk en cheergirls die het geheel tot een feest maakten. Ik heb groot respect voor de organiserende partij. Jeetje, je zou daar verantwoordelijk voor zijn en dat dan precies tijdens het interview met minister Bruins opeens de verkeerde vuurwerkpijl af gaat.

In de middag zouden we een zogenaamd doorloopje doen, een generale repetitie op de catwalk zelf, zodat ook de techniek goed kan afstemmen. Tijdens dat oefenen voelden mijn benen als een soort blubber en mijn hoofd haalde tekst door elkaar en vergat essentiële onderdelen. Wat een ellende. Jeroen bleef gelukkig vrolijk en we besloten het nog eens te doen. Toen dat geen beter resultaat opleverde oefenden we verder in de kleedkamer. Maar het bleef prut. De overtuiging dat het in het eggie nog slechter zou gaan kleefde zich als kauwgom aan me vast. Eigenlijk wilde ik zeggen dat ik ziek was geworden, maar het voelde als een te slappe smoes. Waar was in hemelsnaam al mijn kennis gebleven? Ik had het echt goed voorbereid en het is verdorie mijn vak anderen te vertellen hoe ze met angst om moeten gaan!

Ik vertelde het aan dagvoorzitter Marijke Roskam en ze reageerde met een prachtig luchtige tekst waarin ze, zonder dat ze het wist, exact aangaf wat ik vergeten was. Ze zei “als ik het podium op ga dan heb ik mezelf ingeprent dat ik het ontzettend leuk vind en ik loop met een brede glimlach.” Ja natuurlijk! Ik was steeds maar bezig met tegen mezelf zeggen dat ik het moest kunnen en het werd steeds onwaarschijnlijker dat me dat zou lukken. Ik ontwikkelde mijn eigen looser-mindset waardoor ik geen toegang meer had tot mijn verstand. Ik moest mezelf weer in een speelse toestand zien te krijgen, het weer leuk vinden!

En het lukte, de presentatie ging soepel en we straalden! Toch bijzonder zo’n brein, je kan er nog zoveel vanaf weten, maar als je niet speelt heb je er niets aan.